شبهای بی ستاره جاده

نویسنده :سحر

راستی دیدی الکی اینجا را مشکی انتخاب نکردم

سلام سنگ صبور عزیز ابتدا ورودتان را به شبهای بی ستاره جاده خوش آمد می گم همانطور که قبلا گفتم من کسانی که برام پیغام می ذارند را به عنوان کسی که به من سر زدند حساب می کنم سحر خانوم شما هم اگه دقت کنید سمت چپ وبلاگ در باره وبلاگ پایین نوشته اسم و فامیلم را نوشتم همینطور در پایان هر مطلب قسمت نویسنده اسم و فامیلم هست درسته؟ راستی سحر یه کار دیگه می خواستم بکنم بهتر بود یعنی می خواستم به اسم خودتان ثبت بشه یعنی پسورد بدم خودتون برید مدیریت وبلاک و مطلب جدید اضافه کنید حالا که دوست ندارید پس مطالب خودت را بفرست من با اسم خودتان اضافه می کنم

بسمه تعالي

اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ يا داعي اللهِ ورَبّانِيَّ آياتِهِ اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ يابابَ اللهِ وَدَيّانَ دينِهِ اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ يا خَليفَةَ اللهِ وَناصِرَ حَقِّهِ اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ ياحُجّةَ اللهِ وَدَليلَ ارادَتِهِ اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ ياتالي كِتابَ اللهِ وتَرجُمانَهُ اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ في آناءِ لَيلِكَ وَاَطرافِ نَهارِكَ اَلْسَّلامُ عَلَيْكَ يا بَقِيَّةَ اللهِ في اَرْضِهِ .

صاحب‌الزمان(عج)

نام: محمّد.
پدر: امام حسن عسكرى(ع).
مادر: نرجس
القاب: حجت ، خاتم ، صاحب الزّمان ، قائم ، منتظَر ، و از همه مشهورتر مهدى.
شكل: چون ستاره درخشان نورانى ، و داراى خالى سياه بر گونه راست .
زاد روز: شب نيمه شعبان 255 ، هنگام طلوع فجر.
زادگاه: شهر سامراء.
غيبت صغرى: از سنّ پنج سالگى به مدّت 69 سال.
نمايندگان: چهار نفر از شخصيّت هاى شيعه به نامهاى:
1 ــ ابو عمرو ، عثمان بن سعيد بن عمرو عمرى اسدى ، وكيل و نماينده پيشين امام هادى و امام عسكرى عليهما السّلام.
2 ــ فرزند او ، ابو جعفر ، محمد بن عثمان بن سعيد ، در گذشته 304.
3 ــ أبوالقاسم ، حسين بن روح بن ابى بحر نوبختى ، در گذشته 326.
4 ــ ابوالحسن على بن محمد سمرى ، در گذشته 329.
محل اقامت نامبردگان بغداد ، و كليّه امور شيعيان و خواسته ها و نامه هاى آنان به وسيله اين چهار نفر انجام و ردّ و بدل مى شد; و آرامگاه آنان نيز در بغداد مشهور است.
غيبت كبرى: با در گذشت چهارمين نماينده و سفير آن حضرت از سال 329 آغاز گرديد; و تا به هنگام فرمان الهى مبنى بر اجازه ظهور و قيام آن بزرگوار ، همچنان ادامه خواهد داشت.
نمـايندگان و وظـيفه مردم در دوران غيبت كبرى: كسيكه فقيه خويشتن دار ، مخالف هواى نفس ، و فرمانبر امر خداوند باشد ، او نماينده امام زمان است; و بر ديگران لازم است از او پيروى كنند; زيرا اينگونه افراد از طرف امام بر مردم حجّت اند ، و امام از طرف خداوند بر آنان حجت باشد.
هنگام ظهور: آنگاه كه منادى حقّ از جانب آسمان ندا دهد: حقّ با آل محمّد است. نام مهدى بر سر زبانها افتد; مردم دلباخته او شوند; و از كسى جز او سخن نگويند.
محل ظهور: مكّه معظّمه.
محل بيعت ( تعهّد مردم در پيروى از امام ): مسجدالحرام ، ميان ركن و مقام.
نشانى: فرشته اى از بالاى سر او فرياد مى زند: اين مهدى است ، او را پيروى كنيد.
يادگار أنبياء: انگشتر سليمان در انگشت او ، عصاى موسى در دستش ، و بطور خلاصه آنچه خوبان همه دارند او تنها دارد.
ياران: سيصد و سيزده نفر ( به عدد اصحاب بدر ) ، افرادى باشند كه هسته مركزى زمامدارى او را تشكيل دهند; و در حقيقت كارگردانان اصلى قيام مهدى(ع) ، و كارگزاران درجه اوّل انقلاب جهانى اسلام خواهند بود كه از اطراف جهان به دور حضرتش گرد آيند.
روش حكومتى: بر اساس قرآن و سيره پيامبر(ص) و امام اميرمؤمنان(ع).
شعاع و دامنه حكومت: سراسر جهان را فرا گيرد; و زمين را از عدل و داد پر كند در حالى كه از جور و ستم پر شده باشد.
مركز حكومت: مسجد كوفه ، ــ مركز خلافت و حكومت جدّ بزرگوارش على(ع) ــ .
چگونگى پيروزى بر دشمنان: همانند پيروزى جدّ عالى مقامش پيامبر اكـرم(ص) بر كافران و مشركـان ، خداوند او را با گـروههاى منظّم هزار نفرى از فرشتگان يا سه هزار نفرى كه از آسمان فرود آمدند يا پنج هزار نفرى كه داراى نشان مخصوص بودند مدد داد; و نيز در جبهه هاى جنگ ياريش كند ، آنچنان كه مؤمنان را در حال شكست در بدر و ديگر جبهه هاى فراوان و روز تاريخى حنين يارى و پيروز فرمود و در جنگ احزاب ، رعب و وحشت در دل كفار و مشركان فرو ريخت.
مدت زمامدارى: روايات كه ـ اكثراً مربوط به اهل تسنّن است ـ در اين باره باختلاف سخن گفته ، امّا به عقيده شيعه خدا آگاه است.
وزير و معاون: عيسى(ع) از آسمان فرود آيد و به عنوان وزير با حضرتش همكارى نمايد.
بركات حكومت و رهبرى او: درهاى خير و بركت از آسمان به روى مردم گشوده شود; عمرها به درازا كشد; مردم همه در رفاه و بى نيازى بسر برند; شهرها همه بر اثر آبادانى و سرسبزى به هم پيوسته گردند ، آنچنان كه مسافران را به برداشتن توشه نيازى نخواهد بود; و اگر زنى يا زنانى تنها از مشرق به مغرب روند كسى را با آنها كارى نباشد.


بقيّة اللّه: باقيمانده خدا در زمين.
خليفة اللّه: جانشين خدا در ميان خلايق.
وجه اللّه: مظهر جمال وجلال خدا، سمت و سوى الهى كه اولياى حق رو به او دارند.
باب اللّه: دروازه همه معارف الهى، درى كه خدا جويان براى ورود به ساحت قدس الهى، قصدش مى كنند.
داعى اللّه: دعوت كننده الهى، فرا خواننده مردم به سوى خدا، منادى راستين هدايت الى اللّه.

سبيل اللّه: راه خدا، كه هركس سلوكش را جز در راستاى آن قرار دهد سر انجامى جز هلاكت نخواهد داشت.
ولى اللّه: سر سپرده به ولايت خدا و حامل ولايت الهى، دوست خدا.
حجة اللّه: حجّت خدا، برهان پروردگار، آن كس كه براى هدايتِ در دنيا، و حسابِ در آخرت به او احتجاج مى كنند.
نور اللّه: نور خاموشى ناپذير خدا، ظاهر كننده همه معارف و حقايق توحيدى، مايه هدايت رهجويان.
عين اللّه: ديده بيدار خدا در ميان خلق، ديدبان هستى، چشم خدا در مراقبت كردار بندگان.
سلالة النّبوّة: فرزند نبوّت، باقيمانده نسل پيامبران.
خاتم الاوصياء: پايان بخش سلسله امامت، آخرين جانشين پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم).
علم الهدى: پرچم هدايت، رايت هميشه افراشته در راه اللّه، نشان مسير حقيقت.
سفينة النّجاة: كشتى نجات، وسيله رهايى از غرقاب ضلالت، سفينه رستگارى.
عين الحيوة: چشمه زندگى، منبع حيات حقيقى.
القائم المنتظر: قيام كننده مورد انتظار، انقلابى بى نظيرى كه همه صالحان چشم انتظار قيام جهانى اويند.
العدل المشتهر: عدالت مشهور، تحقق بخش عدالت موعود.
السيف الشاهر: شمشير كشيده حق، شمشير از نيام بر آمده در اقامه عدل و داد.
القمر الزّاهر: ماه درخشان، ماهتاب دلفروز شبهاى سياه فتنه و جور.
شمس الظلاّم: خورشيد آسمان هستى ظلمت گرفتگان، مهر تابنده در ظلمات زمين.
ربيع الأنام: بهار مردمان، سر فصل شكوفايى انسان، فصل اعتدال خلايق.
نضرة الأيّام: طراوت روزگار، شادابى زمان، سرّ سرسبزى دوباره تاريخ.
الدين المأثور: تجسّم دين، تجسيد آيين بر جاى مانده از آثار پيامبران، خودِ دين، كيان آيين، روح مذهب.
الكتاب المسطور: قرآن مجسّم، كتاب نوشته شده با قلم تكوين، معجزه پيامبر در هيئت بشرى.
صاحب الأمر: دارنده ولايت امر الهى، صاحب فرمان و اختياردار شريعت.
صاحب الزمان: اختيار دارِ زمانه، فرمانده كل هستى به اذن حق.
مطهّر الأرض: تطهير كننده زمين كه مسجد خداست، از بين برنده پليدى و ناپاكى از بسيط خاك.
ناشر العدل: برپا دارنده عدالت، بر افرازنده پرچم عدل و داد در سراسر گيتى.
مهدى الامم: هدايتگر همه امّت ها، راه يافته راهنماى همه طوايف بشريت.
جامع الكَلِم: گردآورنده همه كلمه ها بر اساس كلمه توحيد، وحدت بخش همه صفها.
ناصر حق اللّه: ياريگر حقِ خدا، ياورِ حقيقت.
دليل ارادة اللّه: راهنماى مردم به سوى مقاصد الهى، راه بلد و راهبر انسانها در راستاى اراده خداوند.
الثائر بأمر اللّه: قيام كننده به دستور الهى، بر انگيخته به فرمان پروردگار، شورنده بر غير خدا به امر خدا.
محيى المؤمنين: احياگر مؤمنان، حياتبخش دلهاى اهل ايمان.
مبير الكافرين: نابود كننده كافران، درهم شكننده كاخ كفر، هلاك كننده كفار.
معزّ المؤمنين: عزّت بخش مؤمنان، ارزش دهنده اهل ايمان.
مذلّ الكافرين: خوار كننده كافران، درهم شكننده جبروتِ كفر پيشگان.
منجى المستضعفين: نجات دهنده مستضعفان، رهايى بخش استضعاف كشيدگان.
سيف اللّه الّذى لاينبو: شمشير قهر خدا كه كندى نپذيرد.
ميثاق اللّه الّذى أخذه: پيمان بندگى خدا كه از بندگان گرفته شده.
مدار الدهر: مدار روزگار، محور گردونه وجود، مركز پيدايش زمان.
ناموس العصر: نگهدارنده زمان، كيان هستى دوران.
كلمة اللّه التامه: كلمه تامّه خداوند، حجّت بالغه الهى.
تالى كتاب اللّه: تلاوت كننده كتاب خدا، قارى آيات كريمه قرآن.
وعداللّه الّذى ضمنه: وعده ضمانت شده خدا، پيمان تخلّف ناپذير الهى.
رحمة اللّه الواسعة: رحمت بى پايان خدا، لطف و رحمت بى كرانه پروردگار رحمت گسترده حق.
حافظ اسرار رب العالمين: نگهبان اسرار پروردگار، حافظ رازهاى ربوبى.
معدن العلوم النبويّه: گنجينه دانش هاى پيامبرى ـ خزانه معارف نبوى.
نظام الدين: نظام بخش دين.
يعسوب المتقين: پيشواى متقين.
معزّ الاولياء: عزت بخش ياران.
مذلّ الأعداء: خوار كننده دشمنان.
وارث الانبياء: ميراث بر پيامبران.
نور ابصار الورى: نور ديدگان خلايق.
الوتر الموتور: خونخواه شهيدان.
كاشف البلوى: بر طرف كننده بلاها.
المعد لقطع دابر الظلمه: مهيّا شده براى ريشه كن كردن ظالمان.
المنتظر لاقامة الأمت و العوج: مورد انتظار براى از بين بردن كژيها و نادرستى ها.
المترجى لازالة الجور و العدوان: مورد آرزو براى بر طرف كردن ستم و تجاوز.
المدّخّر لتجديد الفرائض و السنن: ذخيره شده براى تجديد واجبات و سنن الهى.
المؤمّل لاِحياء الكتاب وحدوده: مورد اميد براى زنده ساختن دوباره قرآن و حدود آن.
جامع الكلمة على التقوى: گرد آورنده مردم بر اساس تقوى.
السبب المتصل بين الأرض و السماء: واسطه بين آسمان و زمين، كانال رحمت حق بر خلق.
صاحب يوم الفتح و ناشرراية الهدى: صاحب روز پيروزى و بر افرازنده پرچم هدايت.
مؤلف شمل الصلاح و الرضا: الفت دهنده دلها بر اساس رضايت و درستكارى.
الطالب بدم المقتول بكربلا: خونخواه شهيد كربلا.
المنصور على من اعتدى عليه وافترى: يارى شده عليه دشمنان وافترا زنندگان.
المضطرّ الّذى يجاب اذا دعى: پريشان و درمانده اى كه چون دعا كند دعايش مستجاب شود.

سلام

با تمام وجود ورود دو دوست عزیز از خانواده سنگ صبور خانواده

 سبز خانمای با مرام سحر از یاسوج و لیلا خانوم از اهواز را خوش

 آمد می گم امیدوارم اگه قابل دونستند یه کمک برای بهتر شدن این

 بلاگ به داداششون بکنن ممنون می شم

خوش آمدید قدم رنجه فرمودید عزیزان

و بگم که من هر روز به اینجا میام و نظراتتون را می بینم اگه پیشنهادی

یا انتقادی دارید من در خدمتم ممنونم که ما را قابل دونستید

نمي دانم دلم گم شده يا اوني که دل به او سپردم!

نمي دانم عشقم گم شده يا معشوقم.

نمي دانم اعتماد بي جا کردم يا بي جا به من اعتماد کردند.

نمي دانم لياقت او را نداشتم يا او لايق من نبود.

نمي دانم من در حق عشقمان خيانت کردم يا او. او قدر ندانست يا من, نمي دانم.....
 
نمي دانم خدا اين را قسمت ما کرد يا ما خود قسمت را رقم زديم.

نمي دانم چرا وقتيکه دل بستن سهل است, دل کندن آسان نيست.

نمي دانم خدا به ما "دل" داد تا از دنيا ببريم يا دنيا رو داد تا دل بکنيم

 هنوزنمي دانم با بودن او زندگي سخت است يا بي او.

تحمل جاي خاليش توي تک تک لحظه ها سخت تر است يا...

نمي دانم شکستن غرورم سخت تر است يا شنيدن صداي شکستن قلبم.

نمي دانم تو به من "عشق" را آموختي يا مي خواهي "نفرت" را يادم بدهي.

نمي دانم که بگويم: "چرا آمدي؟" يا بپرسم که: "چرا رفتي؟"

من نمي دانم, تو به من بگو..........

                اگه....

روی دیوار اتاقم اگه پنجره ندارم

اگه باید تا همیشه هی مثه ابرا ببارم

                    اگه رنگ آسمونم جای آبی رنگ دوده                                                   

                      اگه سبزی تن من پر غنچه کبوده

اگه شولای تن من همیشه رنگ سیاهه

   اگه شونه نحیفم زخمی بار گناهه

                         من یه بغضم تو یه تسکین من کویرم و تو دریا

                           تو بمون با من عاشق تو بمون مثل یه رویا

اگه هیزم جای گرما  رو تنم زخمی نشونده  

  اگه پیچ جاده  پا رو  به یه بیراهه کشونده     

                  اگه آرزوی درمون دیگه ناممکن و دوره 

                  اگه چشمای عدالت گاهی تاره گاهی کوره   

 اگه شونه مون خمیده زیر بار حرف زوره  

 اگه سر تا سر دنیا پر راه  بی عبوره 

                          من یه بغضم تو یه تسکین من کویرم و تو دریا

                             تو بمون با من عاشق تو بمون مثل یه رویا

می بارد.آسمان دلم را می گویم دیریست که می بارد از آن وقتی که رفتی ..

برای تو و به یاد تو می بارد

امشب پرم از یاد تو..یادت رهایم نمی کند از وقتی که تو رفتی یادت تنها مرهم این دل غمگین است

یادت با من است و تو با که........

کاش بودی ..کنار من و برای من

کاش آن نگاه پاک و معصومت را دوباره می دیدم...همان نگاه  که دلم را ربود

نفهمیدم کی اسیر آن نگاه شدم و ترسیدم از این که راز دلم بر ملا شود از این که بفهمی  من عاشق شدم

نگاهم را از نگاهت دزدیدم و از تو گریختم .....و تو این را به حساب غرورم گذاشتی

کاش می فهیدی آنچه در دلم بود کاش می دانستی تا اینچنین غمگین نباشم

او هم تو را می خواست .این را همه می دانستند پس چرا هیچ کس درد مرا نفهمید

او به تو نزدیک می شد و من می گریختم. او با تو و در کنار تو و من دور از تو

کاش هیچ وقت نمی دیدم ..نگاهت را خیره به او ......

دروغ بود آن نگاه از آن من بود پس من چه کنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

شکستم و خرد شد و باز هیچ کس با خبر نشد جز چشمانم که می بارید

همه می گفتند تواو را نمی خواهی ...می گفتند او خودش را به تو تحمیل کرده و من چقدر خوشحال

آری خوشحال بودم آن نگاه نمی توانست صاحب دیگری داشته باشد

و سرانجام همان شد که همه می گفتند او را ترک کردی

دوباره گریختم دوباره از نگاهت فرار کردم  و باز تو خودخواهم پنداشتی

کاش آنچه زبانم نمی گفت در چشمانم می دیدی . کاش...

یادت هست آن روز بعد از مدت ها می دیدمت.وقتی در پله ها تو را دیدم کاش آن پله ها تا ابد ادامه داشت

مثل همیشه سرم را پایین گرفتم ..تو از آن بالا داشتی مرا می دیدی ...تو منتظر بودی

می خواستی سلام کنی ولی من باز...

از کنارت گذاشتم ....ترسیدم صدایم بلرزد و ...

چندی بود ساکت بودی و مغموم ...همه می گفتند عاشقی.ولی تو نیز سکوت کردی و چیزی نگفتی

و سرانجام روز جدایی شد..آسمان هم می بارید او هم غمم را فهمیده بود

کنار پله ایستادم.تو آمدی و از پله ها گذشتی و خندان پا به کوچه گذاشتی تو می خندیدی و من زار می زدم و

 رفتنت را می نگریستم.

می بارد.آسمان دلم را میگویم .دیرست که برای تو می بارد...

 اشکهای بی تاب من

دانه به دانه بر روی گونه هايم می غلتند

و هيچ کس نيست که ...

تو هم نيستی ... چون هميشه ...

و اين منم که چون هميشه در تنهايی محض خود

در پی ساحلی برای دريای اشکهايم می گردم ...

می دانی که ...

مدتهاست سراغی از اتاقک کوچک خياليمان نگرفته ای ...

خيلی وقت است که نمی گويی شب را در انتظارم بمان تا ...

ديگر نمی گويی ... هيچ نمی گويی ...

من غصه دارم  ...

غصه دار مرگ تمامی حرفايی که سالهاست به زبان آورده نمی شود ...

حرفايی که به قول تو بايد وقتهايی به زبان آورده شود ...

من زنده هستم ...

من با مرور خاطراتی از يک فصل خزان زده پاييزی زندگی می کنم ...

فصلی که بهار خواندمش ... بهار رشد يک پسر چشمان سياه ...

چند شبی ايست که دستهايم

به سوی همان مهربان مطلق هميشگی دراز شده است ...

التماسم را به آسمان کسی نديد جز ستاره حاجت  ...

می دانی بهترين

اين پسرک بی چيز و فقير

جز سوگندی محکم بخاطر دوست داشتن و خوشبخت کردنت

چيزی در طبق اخلاص ندارد ...

و دعايی که تنها و تنها برای تو و آنچه پيش رويت باشد ...

خداوندا ...

باز هم شب شده ... شبی خالی از هر ستاره حاجتی ...

دوباره من هستم و آسمانی پر از خجالت ...

ستاره ها همه گم گشته اند ...

شب است ... شب سکوت مطلق ...

و من که ...!

ما که رفتیم

مــا کـه رفتــیم ولــی یــادت بـاشه دیــوونه بودیم

واســـه تو یه عمر اسیر تو کنج این خونه بودیم

ما که رفتیم تو بمون بـا هرکی که دوســش داری

با اونی که پنهونی سر روی شونه اش می ذاری

مــا کـه رفــتــیم ولی ایــن رسـم وفــاداری نــبـود

قــصه چــشمای تــو واســه مــا تکــراری نــبـود

مـا که رفــتیـم ولی خـوب مـوندی سـر قول و قرار

خـــــوب رهــا کـــردی دســامـو تــوی اول بـــهــار

مـــا کــه رفــتیم حالا تــو می مـونی و عشق جـدید

مــی دونــم چـند روز دیــگه مـی شنــوم جدا شدید

مــا کــه رفـتیم ولـی مـزد دستــای مــا ایـن نـبـود

دل مــا لایــق ایـنکــه بــنـدازیــش زمـــین نـبــود

مــا کــه رفــتیم ولی چشم تو عـجب نـگاهی داشت

جمــله های پــر عشق تــو چــه وعده هائی داشت

مــا کــه رفتــیم ولیــکن قــدر تـــو دونــسته بودیم

بــیشتــرم خــواستــه بــودیم ولــی نـتونسته بودیم

مــا کــه رفــتیــم تــو بــرو دل بــده دست دیــگری

بــه قــول حــافــظ مــا هـم داریـم یه یــار ســــفری

مـــا کــه رفــتیم تــو بشــین زیــر نگـاه عــاشقـش

آرزوم ایــنــــه فــقــط تــلــف نــشــه دقـــایــقـــش

مــا کــه رفــتــیـم تــو بــرو دنــبال طــالع خــودت

بــبیــنم کـــه ســال دیــگــه کـــی مـــی یـاد تولدت

ما کـه رفــتیم تــو بــمون بــا اونکـه از راه اومده

اون کــه بــا اومــدنــش خــنجر بــه قلــب من زده

مـــا کــه رفــتیم دیــگه دل نــدیم بــه عشق کاغذی

لااقـــل مــی اومــدی پــیشــم واســه خــدافــظــــی

چرا كسي به تحمل من، صبرم، احساسم توهين نمي كند،

چرا كسي مرا نمي بيند !

ببين مرا، من از تو گريزان نيستم،
من خانه ام را گم كرده ام،

چرا كسي هق هق هاي بي امانم را نمي شنود،

چرا كسي شادي هاي كودكانه ام را بازي نمي دهد،

چه كسي بود كه شعرهايم را دزديد،

كه بود كه سقف خانه ام را برداشت،

من صداي زوزه باد را مي شنوم ....

به من بگو، به من بگو كدام جمله اين زندگي را فراموش كرده ام !

بگو كه عقوبت كدامين جسارت را مي دهم،

كه اين چينين به ويرانگي ام مي نگري ......

زندگي مسلوب من در كدام دهشه اين تاريخ بي ازل پرسه مي زند،

در كدام آسمان كه از صور اسرافيل تا بانگ جبرئيل را ضجه مي زنند،

در كدام قرن از تاريكي به سر مي بريم كه روشنايي چنين گوشه اين چهار ديوار گلي كز كرده است،

در كدام واقعه ايم! كه نگاه عرشيان را چينين مات و مبهوت خود كرده ايم،

چه سكوت مرموزي دارد اين تاريكي بي ستاره و چه طلوع نحسي مي كند اين جغد پر زرق و برق شب .... ،

كاش منجم اين بخش از تاريخ را كمي كمرنگ تر مي نگاشت ....

مدتهاست كه خانه دلم را ترك كرده اي،

اما رد پايت چنان مي نمايد،

كه انگار هم اكنون از اينجا گذر كرده اي،

تو،
به آرامي نسيم شبهاي پائيز آمدي و به تنهائيم سلام گفتي،
و
مثل سرماي موزي زمستان،

بي محابا و بي هيچ انديشه اي،

از كنارم گذر كردي ..................

تو
نفهميدي
كه من چه تنهايم،

آنقدر تنها كه رد پاهايت پاتق ولگردي هاي شبانه من است،

آنقدر تنها كه دستم به خون تمام اين دست نوشته ها آلودست.

كاش آن شب هيچ وقت جواب سلامت را نداده بودم،

كاش آن شب من كنار شومينه نشسته بودم ................

میلاد

تکیه گاه