شبهای بی ستاره جاده

تو همون حس غریبی که همیشه با منی
تو بهوونه ی هر عاشق واسه زنده بودنی


تو امید انتظاری تو دلای ناامید
مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید


چه غریبونه گذشتند جمعه های سوت و کور
هنوزم اما نرسیدی ای تجلی ظهور


با تو ام، با تو که گفتی، تکیه گاه عاشقایی
میدونم یه دنیا نوری، ساده ای، بی انتهایی


مث لالایی بارون، تو کویر بی صدایی
تو خود عشقی، میدونم، ناجی فاصله هایی



تو همون حس غریبی که همیشه با منی
تو بهوونه یه هر عاشق باسه زنده بودنی


تو امید انتظاری تو دلای ناامید
مثل دیدن ستاره تو شبای ناپدید


عمریه دلم گرفته گله دارم از جدایی
غایب همیشه حاضر تو کجایی، تو کجایی
تو کجایی، تو کجایی

تقديم به چشم هايي كه در راه ماندند و دل هايي كه آنها را راندند...

تقديم به اشكهايي كه غرورشان شكست و عهدهايي كه كسي آنها را نبست...

زندگي شيبي ست...

عشق سيبي ست...

و واي بر حال آنكه در عشق پايبند نظم و ترتيبي ست...

و اما تو...

قرار نبود آنوقت هاي تو جايشان را با اينوقت هاي من عوض كنند...

قرار نبود عشق هم مثل گيلاس . بوسه . عيدي و تعطيلات تابستان اولش قشنگ باشد..

قرار نبود كسي سختش باشد بگويد : دوستت دارم...

قرار نبود كسي به هواي نشكستن دل ديگري بماند...

قرار بود هركس به هواي نشكستن دل خودش بماند...

قرار نبود هرچه قرار نيست باشد...

قرار تنها بر بي قراري بود و بس...

گمان نميكنم گناه من سنگين تر از نگاه تو باشد...

اما يقين دارم كه كودك دلت كمتر از بيش بهانه لالايي شعر گونه ام را ميگيرد...

كمي دلواپس دلواپسي هاي يكديگر باشيم...

این روز ها چقدر هوای تو می کنم

حتی غروب گریه برای تو می کنم

گاهی کنار پنجره ام می نشینم و

چشمی میان کوچه رهای تو می کنم

خیره به کوچه می شوم امّا تو نیستی

یاد تو یاد مهر و وفای تو می کنم

خود نامه ای برای خود می نویسیم و

ان را همیشه پست به جای تو می کنم

وقتی که می رسد نامه از سوی من به من

می خوانم و دوباره هوای تو می کنم